การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาอังกฤษของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาอังกฤษ และสาเหตุของ ข้อผิดพลาดในการเขียนของนักเรียนไทย เพื่อรวบรวมข้อมูลอันจะเป็นแนวทางในการพัฒนาการเรียนการสอน ภาษาอังกฤษสําหรับนักเรียน กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาได้แก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเอกชนแห่ง หนึ่ง จังหวัดปทุมธานี จํานวน 61 คน การเก็บข้อมูลแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอนกล่าวคือ ในขั้นที่ 1 ให้นักเรียน ทั้งหมดทําแบบทดสอบปรนัยในการหาข้อผิดพลาดของประโยค (Error Identification Test) เพื่อแยกนักเรียน ที่มีความรู้ความสามารถด้านภาษาอังกฤษออกจากประชากรทั้งหมด ขั้นที่ 2 ให้นักเรียน 15 คนที่ได้คะแนน ทดสอบสูงสุดในขั้นแรกเขียนอนุเฉท ภาษาอังกฤษเรื่อง “อาชีพในฝัน” เพื่อนํามาวิเคราะห์หาข้อผิดพลาด ทางด้านการเขียน และขั้นที่ 3 คือการสัมภาษณ์ โดยคัดเลือกนักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุด 3 อันดับแรกจากขั้นที่ หนึ่งมาสัมภาษณ์เพื่อหาสาเหตุของการเกิดข้อผิดพลาดนั้นๆ ผลการวิจัยพบว่าจากการวิเคราะห์ข้อผิดพลาดใน การเขียนรวม 4 ด้าน ได้แก่ 1) ไวยากรณ์ 2) โครงสร้าง 3) การสะกดคํา และ 4) การใช้เครื่องหมายวรรคตอน พบว่าข้อผิดพลาดทางด้านไวยากรณ์มีความถี่สูงสุดคิดเป็นร้อยละ 66.83 ซึ่งประกอบไปด้วยประเด็นด้าน การ ใช้คํานําหน้านาม รูปกาล และคําสันธาน คิดเป็นร้อยละ 15 ร้อยละ 8.68 และร้อยละ 8.42 ตามลําดับ ผลการ สัมภาษณ์แสดงให้เห็นว่าข้อผิดพลาดเกิดขึ้นเนื่องจากการแทรกแซงของกฏเกณฑ์ด้านโครงสร้างและไวยากรณ์ ของภาษาไทย นอกจากนี้นักเรียนยังใช้การสรุปเกินการณ์ในระหว่างที่เขียนด้วย