พฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของนักศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต

Abstract

 การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพ เปรียบเทียบพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพระหว่างนักศึกษาที่มีปัจจัยส่วนบุคคลต่างกัน และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยการรับรู้และพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1-4 ปีการศึกษา 2564 จำนวน 438 คน โดยใช้แบบสอบถามที่มี 3 ตอน ได้แก่ 1) ปัจจัยส่วนบุคคล 2) พฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพ และ 3) ปัจจัยด้านการรับรู้ ประกอบด้วย ด้านการรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง อิทธิพลระหว่างบุคคล และอิทธิพลสถานการณ์สิ่งแวดล้อม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้สถิติเชิงพรรณา การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการวิจัย พบว่า นักศึกษามีพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพโดยรวม และรายด้านอยู่ในระดับปานกลาง  ยกเว้นด้านพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ และด้านการสูบบุหรี่และดื่มสุรา อยู่ในระดับต่ำ นักศึกษาที่มี เพศ ระดับชั้นปี คณะที่ศึกษา และระดับการศึกษาของมารดาที่ต่างกันมีพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปัจจัยด้านการรับรู้ประโยชน์ การรับรู้ความสามารถของตนเอง และอิทธิพลความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนปัจจัยด้านการรับรู้อุปสรรคมีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาสะท้อนถึงความจำเป็นในการจัดกิจกรรมหรือโครงการส่งเสริมสุขภาพที่เหมาะสมกับเพศ คณะ และชั้นปีที่ศึกษา โดยรูปแบบกิจกรรมควรคำนึงถึงปัจจัยการรับรู้ด้านต่าง ๆ ของนักศึกษา