ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเอง สมรรถภาพทางกาย และการกลับเข้ารักษาซ้ำของผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลองแบบ 2 กลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเอง สมรรถภาพทางกาย และการกลับเข้ารักษาซ้ำของผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว กลุ่มตัวอย่างจำนวน 60 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่มจำนวนเท่ากัน โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมความสามารถในการดูแลตนเอง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วย แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเอง การประเมินสมรรถภาพทางกาย และแบบบันทึกการกลับเข้ารับการรักษาซ้ำ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน  และสถิติอ้างอิง ได้แก่ Chi–Square test, paired t-test, independent t-test, Wilcoxon sign rank test, Mann-Whitney U test และ Fisher’s exact test

ผลการศึกษา พบว่า หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองและสมรรถภาพทางกายดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .001) กลุ่มทดลองไม่มีผู้กลับเข้ารักษาซ้ำ ส่วนกลุ่มควบคุมมีผู้กลับเข้ารักษาซ้ำจำนวน 3 คน คิดเป็นร้อยละ 10.0 การเปรียบเทียบอัตราการกลับเข้ารักษาซ้ำระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม พบว่า ไม่แตกต่างกัน ผลการศึกษามีข้อเสนอแนะให้มีการส่งเสริมความสามารถในการดูแลตนเองของผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว และมีการติดตามการคงอยู่ของพฤติกรรมการดูแลตนเอง สมรรถภาพทางกาย และผลลัพธ์อื่น ๆ